ว่าด้วยความเสื่อม ๑๒ อย่าง (ปราภวสูตรที่ ๖)


คำว่า ปราภวะ   หมายถึง ความเสื่อม  

มาจากคำภาษาบาลีว่า ปรา (ซึ่งเป็นบทหน้า  หมายถึง

กลับความ)  +  ภวะ  (ความเจริญ)

เมื่อรวมกันแล้ว     สำเร็จรูปเป็น  ปราภวะ  หมายถึง ความเสื่อม   คือ 

ว่าโดยรูปศัพท์    เมื่อปรา    อยู่หน้าคำใด

จะทำให้คำนั้น  มีความหมายตรงกันข้าม
 จาก ความเจริญก็เป็นความเสื่อม  เพราะปรา

เป็นคำที่กลับความ   เหมือนกับคำว่า
 ปราชัย  มาจากคำว่า ปรา
 (กลับความ)   +   ชย หรือ  ชัย (ชนะ)
เมื่อรวมกันแล้ว   เป็น ปราชัย   แปลว่า   แพ้

ทางแห่งความเสื่อมที่ปรากฏในพระสูตรนี้ มีทั้งหมด  ๑๒ ประการ สรุปได้ ดังนี้คือ

   ๑.   เกลียดธรรม

   ๒.   รักสัตบุรุษ  ชอบใจคำสอนของสัตบุรุษ

    ๓.   มักหลับ   ชอบคุย    เกียจคร้าน  โกรธง่าย

    ๔.   ไม่เลี้ยงดูมารดาบิดา

    ๕.   หลอกลวงผู้อื่นด้วยการพูดเท็จ

    ๖.    ตระหนี่     บริโภคของอร่อยแต่เพียงผู้เดียว

    ๗.   หยิ่งเพราะชาติ    ทรัพย์  โคตร  

    ๘.   เป็นนักเลงหญิง   นักเลงสุรา  เล่นการพนันเผาผลาญทรัพย์

    ๙.    คบชู้ภรรยาของผู้อื่น 

    ๑๐.  ชายแก่      มีภรรยาสาว   เกิดความหึงหวง

    ๑๑.  แต่งตั้งคนใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายให้เป็นใหญ่

     ๑๒.   มักใหญ่ใฝ่สูง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: